Vriendinnen

We speelden met elkaar sinds de kleuterschool, maar de vriendschap werd echt hecht toen wij 9 waren. Elly woonde in de Opzoomerstraat, ik aan de Mathenesserlaan. Haar vader controleerde scheepsvrachten in de Waalhaven, mijn vader was notaris. Die verschillen speelden geen enkele rol. Ze had een schitterend Rotterdams accent, bij mij kon je niet horen waar ik vandaan kwam. Toen ik het Rotterdams begon te beheersen, stuurden mijn ouders mij naar een school met, zoals ze het noemden, ‘een beschaafd publiek’.

In de loop der jaren kwamen Elly en ik steeds vaker bij elkaar over de vloer. Ik kwam bij Elly op woensdag- en zaterdagmiddagen, met andere kinderen die thuis geen tv hadden. Op de vloer, in een treintjesrij keken we naar Pipo de Clown, Dappere Dodo en Morgen Gebeurt Het.

Bij mij thuis speelden Elly en ik schooltje met de poppen, verstoppertje of prentenlotto met mijn broertje erbij. We kwamen op elkaars verjaardagspartijtjes en sprongen touwtje op straat. Bij mooi weer waaiden accordeonklanken over de achtertuinen in onze laan, die grensden aan de achterkanten van de huizen in de straat waar Elly woonde. Het was Elly, die accordeon studeerde op haar balkon.

Ik werd verliefd op Felicio, de dommekracht-vriend van Pipo. Ik vond hem aandoenlijk en viel op zijn fraaie snor. Elly adoreerde de Blue Diamonds, Indisch-Nederlandse broers die de hitparade bestormden. Zij koesterde de handtekeningen die zij van hen kreeg.

Elly’s taalgebruik is mij altijd bijgebleven. Ook nu nog duiken in mijn gedachten haar scheldwoorden op: halve tomaat, uitgezakte draagbare radio. Of haar uitdrukking ‘ik heb me goeie goed an’ en de kreet ‘Rock & Roll bij kaarslicht’. Elly had een periode van jongensachtig gedrag: lange broek, gemillimeterd haar. Ik kon haar hierin niet volgen, in mijn jammerlijk falende pogingen om juist een meisje-meisje te zijn, met mijn bril, mijn beugel, mijn vlekken en scheuren in mijn kleding, mijn ongracieuze geklungel. Elly daarentegen was goed in straatspelletjes, klom in bomen en had geen enkele moeite met de ‘lenderol’, het achter elkaar duikelen over klimrekstangen. Ik kreeg dat nooit onder de knie. Soms pestten kinderen mij met mijn stumperige pogingen tot het beheersen van de lenderol, die grensden aan fanatisme. Eén van de pesters was klasgenoot Harry, die in de buurt woonde. Om de scheldpartijen van mij en Elly lachte hij. ‘Ik zal je beschermen tegen alles’ , verklaarde Elly desondanks.

De verhouding tussen Elly en de buurvriendjes van mij en mijn broer enerzijds, en Elly anderzijds, was gespannen. Er heerste animositeit tussen Mathenesserlaan en Opzoomerstraat, daarbij meende Elly mij ook tegen hen te moeten beschermen.

Broer Jan Dirk had een uit Limburg afkomstig vriendje Willibrord, die, evenals zijn ouders het dialect uit deze streek bezigde. Wanneer Willibrord passeerde, schiep Elly er plezier in om zich achter een boom te verschuilen, en, Willibrords moeder natuurgetrouw imiterend, ‘Willibrogd, Willibrogd!’ te roepen, en de verwarde reactie van het ventje te peilen.

Na verloop van tijd kreeg ik genoeg van Elly’s beschermende gedrag. Ik wilde geen bescherming meer, het ondermijnde mijn zelfvertrouwen en de vriendschap met mijn buurvriendjes. Tijdens het verstoppertje spelen intervenieerde zij vaak onnodig. Het liep uit op een enorme clash tussen de buurkinderen en Elly. Over en weer werd gekrijst en gescholden, tot mijn moeder mij binnenriep. Ze wilde geen ruzie met de buren. Na die dag bekoelde de vriendschap. In een poging om het uit te praten, en uit te leggen waarom ik genoeg had van Elly’s bescherming, omdat ik graag voor vol wilde worden aangezien, reageerde zij met: ‘Anders hadden ze je allang blauw gestompt.’ Dat moest dan maar, vond ik. Het is nooit gebeurd.

Geleidelijk verloren we elkaar uit het oog. We bezochten verschillende middelbare scholen en ik verhuisde met ouders, broer en zus naar Hillegersberg.

Jaren later, toen ik met man en babydochter in de Gerrit Jan Mulderstraat woonde, vrijwel om de hoek van de Opzoomerstraat, had ik een korte ontmoeting met Elly en haar moeder. Elly woonde met man en kinderen in Epe.

Weer veel later kregen Elly en ik contact via Facebook en Messenger. We kletsten bij, Elly was inmiddels gescheiden en had een hartinfarct achter de rug. We maakten een vage afspraak om elkaar een keer te ontmoeten als zij haar broer in Rotterdam bezocht. Dit is er nooit van gekomen. Elly overleed in 2023.